این خوشپسند دیدهی زیباپرست من!

شد رهنمای این دل مشتاق بیقرار

بگرفت دست من

در وادی خیال مرا مست می دواند

وز خویش می ربود

از دور می فریفت دل تشنهی مرا

وانگه که پیش رفتم با شور و التهاب

دیدم سراب بود!

بیچاره من

که از پس این جستوجو هنوز

می نالد از من این دل شیدا که یار کو؟

کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب؟

بنما کجاست او ....

هوشنگ ابتهاج

قلبهايتان را از حقارت كينه تهي كنيد و با عظمت عشق پر كنيد. زيرا كه عشق چون عقاب است. بالا ميپرد و دور.

بي اعتنا به حقيران ِ در روح. كينه چون لاشخور و كركس است. كوتاه ميپرد و سنگين. جز مردار به هيچ چيز نميانديشد.

بـراي عاشق، ناب ترين، شور است و زندگي و نشاط. براي لاشخور، خوبترين، جسدي ست متلاشي و متعفن…

ملاصدرا

تو در درون آیینه میبینی نقش خطوط خسته پیشانی پیری شکستگی و پریشانی آیینهها دروغ نمیگویند و من آن قدر صادقم که صداقت را چون آبهای سرد گوارا با شوق در پیاله مسگون صبح نوشیدم و بیم من همه این بود که مباد تندیس دستپرور من در هم شکسته گردد و بیم من همه این بود که مباد روزی به ناگه از سرانگشت پرسشی عریان شود حقیقت تلخی که هیچگاه پنهان نمانده بود.